Ile desek na taras kompozytowy zamówić do montażu?

Ile desek potrzebuję na taras kompozytowy o danym metrażu?

Liczbę desek wyznacza nie tylko metraż, ale też szerokość deski, kierunek układania i plan cięć. Zwykle dolicza się 5–15% zapasu.
Sam metraż to za mało, bo liczy się moduł deski. Popularne szerokości to 140–150 mm, a długości 3000 lub 6000 mm. Najpierw wybór deski i kierunku układania, potem obliczenia. Minimalna liczba pasów wynika z szerokości tarasu podzielonej przez efektywną szerokość deski. Następnie dla każdego pasa liczy się odcinki potrzebne do pokrycia długości tarasu. Zapas zależy od układu, skosów i liczby łączeń wzdłużnych.

Jak policzyć liczbę desek na podstawie szerokości i długości?

Podstawą jest efektywna szerokość, czyli szerokość deski powiększona o szczelinę od klipsa. Zwykle to 5–7 mm.
Efektywna szerokość = szerokość deski + szczelina montażowa. Liczba pasów = szerokość tarasu / efektywna szerokość, zaokrąglone w górę. Dla każdego pasa: liczba odcinków = długość tarasu / długość deski, też w górę. Łączna liczba desek to suma odcinków we wszystkich pasach, przy czym łączenia w obrębie jednego pasa warto rozsuwać nad różnymi legarami.
Przykład: taras 4×6 m, deska 150 mm, szczelina 6 mm, deska 6000 mm, układ wzdłuż 6 m. Efektywna szerokość 156 mm. 4000 mm / 156 mm = 25,6, więc 26 pasów. Każdy pas to jedna deska 6 m. Potrzeba 26 desek 6000 mm, plus zapas.

Jaki zapas na przycięcia i odpad warto uwzględnić przy zamówieniu?

Przy prostym układzie liniowym zwykle wystarcza 5–7% zapasu. Przy skosach, schodach lub układzie diagonalnym bezpieczniej przyjąć 10–15%.
Zapas rośnie, gdy taras ma nieregularny kształt, wiele krótkich odcinków lub gdy łączenia wypadają często. Dłuższe deski zwykle zmniejszają odpad. Gdy pojawiają się łuki lub stopnie, zapas warto podnieść. Przy projektach modułowych z powtarzalnymi wymiarami możliwe jest zejście do niższego zapasu.

Ile legarów i klipsów trzeba do poprawnego montażu desek?

Rozstaw legarów to zazwyczaj 35–40 cm osiowo, a pod łączeniami desek stosuje się podwójny legar. Liczbę klipsów wyznacza liczba skrzyżowań deska–legar oraz klipsy startowe na pierwszej krawędzi.
Sposób liczenia legarów: liczba linii legarów = szerokość tarasu prostopadła do desek / rozstaw, w górę. Długość jednego legara = długość tarasu równoległa do desek. Suma długości legarów = liczba linii × długość jednego legara. Do tego warto doliczyć 10–15% na podwójne legary przy łączeniach i obrzeżach.
Klipsy:

• Klipsy startowe: po jednym na każdy legar przy pierwszej krawędzi tarasu.
• Klipsy standardowe: najczęściej po jednym na każde skrzyżowanie deska–legar. Łącznie to liczba legarów pod jednym pasem × liczba odcinków deski w pasie × liczba pasów, z korektą o linię startową.

Przykład do poprzedniego tarasu 4×6 m, rozstaw legarów 40 cm, deski wzdłuż 6 m: liczba linii legarów 11. Suma długości legarów 66 m, po doliczeniu 10–15% około 73–76 m. Klipsy standardowe około 11 × 26 = 286 sztuk, klipsy startowe 11 sztuk. Rzeczywista liczba zależy od systemu.

Jak rozplanować ułożenie desek, dylatacje i spadki odprowadzające wodę?

Kierunek układania powinien wspierać spływ wody i ograniczać liczbę łączeń. Dylatacje między deskami i przy ścianach są obowiązkowe, a spadek wynosi zwykle 1–2%.
Najpierw warto ustalić stronę odpływu i prowadzić deski tak, by szczeliny nie zatrzymywały wody. Między pasami szczelinę definiuje klips, zwykle 5–7 mm. Na końcach desek wymagana jest szczelina wydłużeniowa, zazwyczaj 3–8 mm zależnie od temperatury montażu i długości deski, według tabel producenta. Przy ścianach i stałych elementach pozostawia się prześwit, najczęściej 10–15 mm. Spadek 1–2% od budynku zapewnia grawitacyjny spływ. Konstrukcja powinna mieć drożną wentylację, na przykład wolną przestrzeń pod deskami i szczeliny w cokołach.

Jak uwzględnić listwy i zaślepki przy zamówieniu?

Dolicza się metry bieżące listew na odkrytych krawędziach oraz liczbę zaślepek dla komorowych końców desek i narożników.

• Długość listew równa jest łącznej długości widocznych krawędzi tarasu, bez odcinków dochodzących do ścian. Do listew o stałej długości, na przykład 3 lub 4 m, warto dodać 5–10% zapasu.
• Zaślepki końcowe liczy się dla wszystkich otwartych komór. Zwykle to dwa końce na każdy odsłonięty odcinek deski.
• Przy schodach dochodzą listwy noskowe. Ich długość odpowiada szerokości stopnia pomnożonej przez liczbę stopni.
• W narożach zewnętrznych i wewnętrznych przydają się kątowniki lub profile systemowe.

Jak przygotować podkonstrukcję i dobrać wsporniki pod legary?

Podłoże musi być nośne, równe i z zapewnionym odpływem wody. Wsporniki dobiera się do zakresu regulacji wysokości i obciążenia, rozmieszczając je zwykle co 40–60 cm pod legarem.
Na gruncie sprawdza się warstwa kruszywa na geowłókninie z zagęszczeniem i ze spadkiem. Na płycie betonowej lub balkonie znaczenie mają izolacja i odwodnienie. Pod legarami stosuje się podkładki gumowe lub wsporniki regulowane, które tłumią drgania i izolują od wilgoci. Liczba wsporników = liczba linii legarów × liczba podpór na jedną linię. Liczbę podpór na linię wyznacza długość legara / rozstaw wsporników, zaokrąglone w górę. Przy większych wysokościach lub obciążeniach rozstaw wsporników bywa mniejszy. Przy dylatacjach podłoża legary dzieli się przerwami i dopasowuje układ wsporników.

Jak uwzględnić listwy i zaślepki przy zamówieniu?

Dolicza się metry bieżące listew na odkrytych krawędziach oraz liczbę zaślepek do komorowych końców desek.

• Profil płaski lub kątowy dobiera się do grubości deski i estetyki. Łączną długość obwodu widocznych krawędzi przelicza się na odcinki handlowe.
• Zaślepki liczy się dla wszystkich widocznych końców. Przy układzie bez łączeń końcowych zwykle wystarczą zaślepki na obrzeżach.
• W narożach potrzebne są łączniki lub przycięte elementy pod kątem.

Jak przygotować podkonstrukcję i dobrać wsporniki pod legary?

Podkonstrukcja powinna być sucha, stabilna i z wentylacją. Wsporniki dobiera się do wymaganej wysokości i obciążenia, a ich rozstaw wynosi zwykle 40–60 cm wzdłuż legara.

• Na gruncie: geowłóknina, kruszywo, zagęszczenie, spadek. Legary na wspornikach lub podkładkach gumowych.
• Na betonie: kontrola spadku i odpływów. Legary mocowane punktowo lub na podkładkach, z separacją od wilgoci.
• Na balkonie: zgodność z izolacją i progami drzwi. Często stosuje się wsporniki o małej wysokości i taśmy ochronne na legarach.

Liczbę wsporników liczy się mnożąc liczbę linii legarów przez liczbę podpór na linię. Dla legara 6 m i rozstawu 50 cm daje to około 12–13 podpór na jedną linię.

Co sprawdzić przed złożeniem zamówienia i jakie akcesoria dokupić?

Potrzebna jest kompletna lista elementów systemowych dopasowanych do wybranych desek. Warto też mieć akcesoria montażowe i ochronne.

• Wymiary tarasu, przekątne i kierunek spadku.
• Typ, szerokość i długość deski, a także wykończenie powierzchni.
• Plan łączeń wzdłużnych i miejsca podwójnych legarów.
• Rodzaj legara, kolor i łączna długość, plus zapas.
• Wsporniki regulowane lub podkładki, zakres wysokości i plan rozmieszczenia.
• Klipsy startowe, klipsy montażowe, ewentualnie klipsy metalowe do stref o większym obciążeniu.
• Wkręty ze stali nierdzewnej i kołki do podłoża.
• Listwy wykończeniowe, kątowniki, cokoły, zaślepki do komór.
• Taśmy ochronne na legary, geowłóknina lub mata drenażowa pod konstrukcją.
• Narzędzia i materiały pomocnicze, na przykład piła z drobnym zębem do WPC, wiertła i dystanse montażowe.

Zgodność elementów w ramach jednego systemu ułatwia montaż i zmniejsza ryzyko niedopasowania.